اگر بندة خدا اجل و پايان كارش را مى ديد، با آرزو و فريب آن دشمنى مى ورزيد.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >   ترجمه ( حسین استادولی)  >  به معاویه ( نامه شماره 37 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم

متن عربی

37 .و من كتاب له (علیه السلام)  إلى معاوية

  1. فَسُبْحَانَ اللَّهِ مَا أَشَدَّ لُزُومَكَ لِلْأَهْوَاءَ الْمُبْتَدَعَةِ وَ الْحَيْرَةِ الْمُتَّبَعَةِ مَعَ تَضْيِيعِ الْحَقَائِقِ وَ اطِّرَاحِ الْوَثَائِقِ الَّتِي هِيَ لِلَّهِ [تَعَالَى‏] طِلْبَةٌ وَ عَلَى عِبَادِهِ حُجَّةٌ .
  2. فَأَمَّا إِكْثَارُكَ الْحِجَاجَ عَلَى عُثْمَانَ وَ قَتَلَتِهِ فَإِنَّكَ إِنَّمَا نَصَرْتَ عُثْمَانَ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَكَ وَ خَذَلْتَهُ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَهُ وَ السَّلَامُ‏.

متن فارسی

37-از یک نامه ی  آن حضرت به معاویه

(1)سبحان الله! چه سخت پایبند هواهای بدعت آمیز و حیرت پیروی انگیز شده ای! علاوہ حقایق  تباہ می سازی ور پیمان ها را بـــه دور می افکنی؛ پیمانهایی که  خواسته ی  خداوند است و حجت بر بند کان او ست!

(2) اما اینکه درباره ی  عثمان و قاتلانش فراوان به بحث و جدل می پردازی؛ تو زمانی به یاری عثمان برخاسته ای که یاری کردن به سود توست، و هنگامی او را   تنها گذاشتی که یاری کردن به سود او بود، والسلام.

قبلی بعدی