اى مردم، بايد خدا شما را به هنگام نعمت همانند هنگامه كيفر ، ترسان بنگرد ، زيرا كسى كه رفاه و گشايش را زمينة گرفتار شدن خويش نداند ، پس خود را از حوادث ترسناك ايمن مى پندارد و آن كس كه تنگدستى را آزمايش الهى نداند پاداشى را كه اميدى به آن بود از دست خواهد
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >   ترجمه ( عمران علیزاده)  >  به معاویه ( نامه شماره 37 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم
برای دسترسی سریع به حکمت مورد نظر، شماره حکمت را وارد کنید

متن عربی

37 .و من كتاب له (علیه السلام)  إلى معاوية

(1)فَسُبْحَانَ اللَّهِ مَا أَشَدَّ لُزُومَكَ لِلْأَهْوَاءَ الْمُبْتَدَعَةِ وَ الْحَيْرَةِ الْمُتَّبَعَةِ

 (2)مَعَ تَضْيِيعِ الْحَقَائِقِ وَ اطِّرَاحِ الْوَثَائِقِ

(3)الَّتِي هِيَ لِلَّهِ [تَعَالَى‏] طِلْبَةٌ وَ عَلَى عِبَادِهِ حُجَّةٌ

(4)فَأَمَّا إِكْثَارُكَ الْحِجَاجَ عَلَى عُثْمَانَ وَ قَتَلَتِهِ

(5)فَإِنَّكَ إِنَّمَا نَصَرْتَ عُثْمَانَ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَكَ

(6)وَ خَذَلْتَهُ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَهُ وَ السَّلَامُ‏.


متن فارسی

 از نامه های آن حضرت است که به معاویه نوشته است.

(1)پس خدا را تسبیح و تنزیه می کنم چه قدر با شدّت و محکمی ملازمت نموده ای به خواهشهای تازه پدید آمده و حیرت و سرگردانی تبعیّت پذیر.

(2)با ضایع نمودن حقیقتها، و به دور انداختن عهدها و پیمانها.

(3)پیمانهایی که مورد خواست خدا و بر علیه بندگان حجت است.

(4)و اما بسیار مجادله و لجاجت نمودن تو درباره عثمان و قاتلان او.

(5)تو موقعی عثمان را یاری کردی که یاری کردن به نفع تو بود(پس از کشته شدن یاری و خونخواهی عثمان را بهانه کردی).

(6)و او را تنها گذاشتی موقعی که یاری نمودن به سود او بود، والسلام.

قبلی بعدی