در فتنه ها چونان شتر دو ساله باش، نه پشتى دارد كه سوارى دهد و نه پستانى تا او را بدوشند.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >   ترجمه ( عبدالمحمد آیتی)  >  داستان صفین ( نامه شماره 58 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم

متن عربی

 (58) (و من كتاب له ( عليه السلام  )) كتبه إلى أهل الأمصار يقتص فيه ما جرى بينه و بين أهل صفين

  1. وَ كَانَ بَدْءُ أَمْرِنَا أَنَّا الْتَقَيْنَا وَ الْقَوْمُ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ وَ الظَّاهِرُ أَنَّ رَبَّنَا وَاحِدٌ وَ نَبِيَّنَا وَاحِدٌ وَ دَعْوَتَنَا فِي الْإِسْلَامِ وَاحِدَةٌ
  2. وَ لَا نَسْتَزِيدُهُمْ فِي الْإِيمَانِ بِاللَّهِ وَ التَّصْدِيقِ بِرَسُولِهِ وَ لَا يَسْتَزِيدُونَنَا وَ الْأَمْرُ وَاحِدٌ إِلَّا مَا اخْتَلَفْنَا فِيهِ مِنْ دَمِ عُثْمَانَ وَ نَحْنُ مِنْهُ بِرَاءٌ
  3. فَقُلْنَا تَعَالَوْا نُدَاوِي مَا لَا يُدْرَكُ الْيَوْمَ بِإِطْفَاءِ النَّائِرَةِ وَ تَسْكِينِ الْعَامَّةِ حَتَّى يَشْتَدَّ الْأَمْرُ وَ يَسْتَجْمِعَ فَنَقْوَى عَلَى وَضْعِ الْحَقِ  مَوَاضِعَهُ فَقَالُوا بَلْ نُدَاوِيهِ بِالْمُكَابَرَةِ
  4. فَأَبَوْا حَتَّى جَنَحَتِ الْحَرْبُ وَ رَكَدَتْ وَ وَقَدَتْ نِيرَانُهَا وَ حَمِسَتْ فَلَمَّا ضَرَّسَتْنَا وَ إِيَّاهُمْ وَ وَضَعَتْ مَخَالِبَهَا فِينَا وَ فِيهِمْ أَجَابُوا عِنْدَ ذَلِكَ إِلَى الَّذِي دَعَوْنَاهُمْ إِلَيْهِ
  5. فَأَجَبْنَاهُمْ إِلَى مَا دَعَوْا وَ سَارَعْنَاهُمْ إِلَى مَا طَلَبُوا حَتَّى اسْتَبَانَتْ عَلَيْهِمُ الْحُجَّةُ وَ انْقَطَعَتْ مِنْهُمُ الْمَعْذِرَةُ
  6. فَمَنْ تَمَّ عَلَى ذَلِكَ مِنْهُمْ فَهُوَ الَّذِي أَنْقَذَهُ اللَّهُ مِنَ الْهَلَكَةِ وَ مَنْ لَجَّ وَ تَمَادَى فَهُوَ الرَّاكِسُ الَّذِي رَانَ اللَّهُ عَلَى قَلْبِهِ وَ صَارَتْ دَائِرَةُ السَّوْءِ عَلَى رَأْسِهِ

متن فارسی

از نامه آن حضرت (علیه السلام) به مردم شهرها نوشته و در آن از آنچه ميان او و سپاه صفين گذشته است حکايت می کند.

  1. ابتدای کار ما چنين بود که با شاميان روبرو شديم. به ظاهر خدای ما يکی بود و پيامبرمان يکی بود و دعوت ما به اسلام يکسان بود.
  2. نه ما از آنها خواستيم که بر ايمان خويش به خداوند و گواهی دادنشان به پيامبرش بيفزايند و نه آنها از ما می خواستند. در همه چيز هم، عقيده ما يکی بود جز در باب خون عثمان که ميانمان اختلاف بود. آنها ما را بدان متهم می کردند و ما از آن مبرّا بوديم.
  3. گفتيم بياييد تا بافرو کشتن آتش انتقام و آرام ساختن مردم، کار را چاره کنيم که چون لهيب آن بالا گيرد، چاره اش نتوان نمود. تا کارها به سامان آيد و انتظام يابد و بتوانيم حق را به جايگاهش قرار دهيم. گفتند: نه که چاره کار را جز جنگ ندانيم.
  4. تا سرانجام جنگ در گرفت و قوت کرد و افروخته شد و شعله بر کشيد. چون مرگ دندانهای خود در ما و ايشان فرو برد و چنگالهای خود بر تن ما بيفشرد، در اين حال، به آنچه دعوتشان کرده بوديم، گردن نهادند
  5. و ما نيز به آنچه دعوتمان کردند، گردن نهاديم و در پذيرفتن خواستهاشان شتاب ورزيديم، تا حجت بر آنان آشکار گرديد و راه عذرخواهی بسته آمد.
  6. هر کس از آنان که بر اين سخن اقرار دارد، خداوندش از هلاک برهاند و هر که لجاج ورزد و در گمراهی خويش بماند، پيمان شکنی بيش نيست. خداوند بر دلش پرده افکنده و حوادث ناگوار به گرد سرش چرخ می زند.
قبلی بعدی