از نافرمانى خدا در خلوت ها بپرهيزيد، زيرا همان كه گواه است، داورى مى كند.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >   ترجمه ( عبدالمحمد آیتی)  >  در پاسخ نامه معاويه ( نامه شماره 17 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم

متن عربی

(17) (و من كتاب له ( عليه السلام  )) (إلى معاوية جوابا عن كتاب منه إليه)

  1. وَ أَمَّا طَلَبُكَ إِلَيَّ الشَّامَ فَإِنِّي لَمْ أَكُنْ لَأُعْطِيَكَ الْيَوْمَ مَا مَنَعْتُكَ أَمْسِ.
  2. وَ أَمَّا قَوْلُكَ (إِنَّ الْحَرْبَ قَدْ أَكَلَتِ الْعَرَبَ إِلَّا حُشَاشَاتِ أَنْفُسٍ بَقِيَتْ) أَلَا وَ مَنْ أَكَلَهُ الْحَقُّ فَإِلَى الْجَنَّةِ وَ مَنْ أَكَلَهُ الْبَاطِلُ فَإِلَى النَّارِ.
  3. وَ أَمَّا اسْتِوَاؤُنَا فِي الْحَرْبِ وَ الرِّجَالِ فَلَسْتَ بِأَمْضَى عَلَى الشَّكِّ مِنِّي عَلَى الْيَقِينِ وَ لَيْسَ أَهْلُ الشَّامِ بِأَحْرَصَ عَلَى الدُّنْيَا مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ عَلَى الْآخِرَةِ.
  4. وَ أَمَّا قَوْلُكَ (إِنَّا بَنُو عَبْدِ مَنَافٍ) فَكَذَلِكَ نَحْنُ وَ لَكِنْ لَيْسَ أُمَيَّةُ كَهَاشِمٍ وَ لَا حَرْبٌ كَعَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَ لَا أَبُو سُفْيَانَ كَأَبِي طَالِبٍ وَ لَا الْمُهَاجِرُ كَالطَّلِيقِ وَ لَا الصَّرِيحُ كَاللَّصِيقِ وَ لَا الْمُحِقُّ كَالْمُبْطِلِ وَ لَا الْمُؤْمِنُ كَالْمُدْغِلِ.
  5. وَ لَبِئْسَ الْخَلَفُ خَلَفٌ يَتْبَعُ سَلَفاً هَوَى فِي نَارِ جَهَنَّمَ.
  6. وَ فِي أَيْدِينَا بَعْدُ فَضْلُ النُّبُوَّةِ الَّتِي أَذْلَلْنَا بِهَا الْعَزِيزَ وَ نَعَشْنَا بِهَا الذَّلِيلَ.
  7. وَ لَمَّا أَدْخَلَ اللَّهُ الْعَرَبَ فِي دِينِهِ أَفْوَاجاً وَ أَسْلَمَتْ لَهُ هَذِهِ الْأُمَّةُ طَوْعاً وَ كَرْهاً كُنْتُمْ مِمَّنْ دَخَلَ فِي الدِّينِ إِمَّا رَغْبَةً وَ إِمَّا رَهْبَةً عَلَى حِينَ فَازَ أَهْلُ السَّبْقِ بِسَبْقِهِمْ وَ ذَهَبَ الْمُهَاجِرُونَ الْأَوَّلُونَ بِفَضْلِهِمْ.
  8. فَلَا تَجْعَلَنَّ لِلشَّيْطَانِ فِيكَ نَصِيباً وَ لَا عَلَى نَفْسِكَ سَبِيلًا وَ السَّلَامُ.

متن فارسی

از نامه آن حضرت (علیه السلام) در پاسخ نامه معاويه

  1. شام را از من می خواهی و من چيزی را که ديروز از تو منع می کرده ام امروز به تو نخواهم داد.
  2. امّا اين که می گويی که جنگ، عرب را خرد و تباه کرد و اکنون او را جز نيم نفسی نمانده است، بدان که هر کس که در راه حق کشته شده به بهشت رفته و هر که در راه باطل جان باخته به جهنم.
  3. اما اين سخن تو که ما در جنگ و مردان جنگی برابريم، نه چنين است. تو اهل شکی و من مرد يقينم. و آن قدر که مردم شام به دنيا آزمندند، بيشتر از آن مردم عراق به آخرت دلبسته اند.
  4. اما اين سخنت که گويی، ما فرزندان عبد مناف هستيم، آری ما نيز چنين هستيم، ولی اميه کجا و هاشم کجا حرب کجا و عبد المطلب کجا ابو سفيان کجا و ابو طالب کجا مهاجر در راه خدا را با آزاد کرده«» چه نسبت. و آنکه نسبی صريح و آشکار دارد، با آنکه خود را به خاندانی بسته است، هرگز برابر نباشد. آنکه بر حق است همتای آنکه بر باطل است نبود، و مؤمن کجا و دغلکار کجا
  5. و چه بد فرزندی است، آنکه پيرو پدرانی است که همه در دوزخ سرنگون شده اند.
  6. افزون بر اينها، ما را فضيلت نبوّت است که به نيروی آن عزيزان را ذليل کرديم و ذليلان را نيرو و توان بخشيديم.
  7. هنگامی که خداوند عرب را گروه گروه به دين خود در آورد و اين امت برخی برضا اسلام آورد و برخی بکراهت، شما از آن گروه بوديد که اگر اسلام را پذيرفتند يا به سبب رغبت به دنيا بود يا از بيم جان. و اين به هنگامی بود که پيشی گرفتگان به سبب پيشی گرفتنشان، به پيروزی رسيده بودند و مهاجران، نخستين نصيب خود از فضيلت برده بودند.
  8. پس شيطان را از خود بهره مند مساز و او را بر نفس خود مسلط منمای.
قبلی بعدی