(آنگاه كه خبر كشته شدن محمد بن ابى بكر را به او دادند فرمود) همانا اندوه ما بر شهادت او ، به اندازه شادى شاميان است، جز آن كه از آن يك دشمن ، و از ما يك دوست كم شد.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >   ترجمه ( عبدالمحمد آیتی)  >  وصیتنامه ( نامه شماره 23 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم

متن عربی

(23) (و من كلام له ( عليه السلام  )) قاله قبيل موته على سبيل الوصية لما ضربه ابن ملجم لعنه الله

  1. وَصِيَّتِي لَكُمْ أَنْ لَا تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئاً وَ مُحَمَّدٌ ( صلى الله عليه وآله  )فَلَا تُضَيِّعُوا سُنَّتَهُ أَقِيمُوا هَذَيْنِ الْعَمُودَيْنِ وَ أَوْقِدُوا هَذَيْنِ الْمِصْبَاحَيْنِ وَ خَلَاكُمْ ذَمٌّ
  2. أَنَا بِالْأَمْسِ صَاحِبُكُمْ وَ الْيَوْمَ عِبْرَةٌ لَكُمْ وَ غَداً مُفَارِقُكُمْ إِنْ أَبْقَ فَأَنَا وَلِيُّ دَمِي وَ إِنْ أَفْنَ فَالْفَنَاءُ مِيعَادِي وَ إِنْ أَعْفُ فَالْعَفْوُ لِي قُرْبَةٌ وَ هُوَ لَكُمْ حَسَنَةٌ فَاعْفُوا ( أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ)
  3. وَ اللَّهِ مَا فَجَأَنِي مِنَ الْمَوْتِ وَارِدٌ كَرِهْتُهُ وَ لَا طَالِعٌ أَنْكَرْتُهُ وَ مَا كُنْتُ إِلَّا كَقَارِبٍ وَرَدَ وَ طَالِبٍ وَجَدَ ( وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ)
  4. أقول و قد مضى بعض هذا الكلام فيما تقدم من الخطب إلا أن فيه هاهنا زيادة أوجبت تكريره.

متن فارسی

سخنی از آن حضرت (علیه السلام) هنگامی که ابن ملجم، لعنة الله عليه، او را ضربت زد، کمی پيش از وفاتش اين وصيت را بيان فرمود: شما را وصيت می کنم

  1. که به خدا هيچ شرک مياوريد و سنت محمد (صلی الله عليه و آله) را ضايع مگذاريد و اين دو ستون را همواره برپای داريد، تا کسی را يارای نکوهش شما نباشد.
  2. من ديروز يار و مصاحب شما بودم و امروز مايه عبرت شما هستم و فردا از ميان شما می روم. اگر زنده بمانم، خود اختيار خون خود را دارم و اگر بميرم، مرگ ميعادگاه من است. اگر عفو کنم، موجب تقرب من به خداست و برای شما حسنه است. پس عفو کنيد: «آيا دوست نداريد که خدا بيامرزدتان»
  3. به خدا سوگند، چون بميرم، چيزی که آن را ناخوش دارم، به سراغم نخواهد آمد يا کسی که ديدارش را نخواسته باشم بر من آشکار نخواهد شد. من همانند تشنه ای هستم که به طلب آب می رود و آب می يابد. «آنچه نزد خداوند است برای نيکان بهتر است.»
  4. من می گويم: بعضی از اين سخنان پيش از اين در خطبه ها گذشت ولی در اينجا چيزهايی افزون شده که تکرار آن را سبب می شد.
قبلی بعدی