چون دنيا به كسى روى آورد ، نيكى هاى ديگران را به او عاريت دهد ، و چون از او روى برگرداند خوبى هاى او را نيز بربايند.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >   ترجمه ( عبدالمحمد آیتی)  >  درباره زبير ( خطبه شماره 8 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم

متن عربی

(8) (و من كلام له ( عليه السلام  ) يعني به الزبير في حال اقتضت ذلك

  1. يَزْعَمُ أَنَّهُ قَدْ بَايَعَ بِيَدِهِ وَ لَمْ يُبَايِعْ بِقَلْبِهِ.
  2. فَقَدْ أَقَرَّ بِالْبَيْعَةِ وَ ادَّعَى الْوَلِيجَةَ.
  3. فَلْيَأْتِ عَلَيْهَا بِأَمْرٍ يُعْرَفُ.
  4. وَ إِلَّا فَلْيَدْخُلْ فِيمَا خَرَجَ مِنْهُ.

متن فارسی

سخنى از آن حضرت (علیه السلام) مقصودش زبير است، در حالى كه، مقتضى چنين سخنى بود.

  1. مى گويد كه با دستش بيعت كرده و با دلش بيعت نكرده.
  2. دست بيعت فراپيش آورد و مدعى شد كه در دل چيز ديگرى نهان داشته.
  3. اگر در ادعاى خود بر حق است، بايد دليل بياورد
  4. و گرنه، به جمع ياران من كه از آنان دورى گزيده است بازگردد.
قبلی بعدی