اگر بندة خدا اجل و پايان كارش را مى ديد، با آرزو و فريب آن دشمنى مى ورزيد.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >  به معاویه ( نامه شماره 7 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم
برای دسترسی سریع به خطبه مورد نظر، شماره خطبه را وارد کنید
برای دسترسی سریع به حکمت مورد نظر، شماره حکمت را وارد کنید

متن عربی

7.وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلَيْهِ اَيْضاً

  1. اَمّا بَعْدُ، فَقَدْ اَتَتْنى مِنْكَ مَوْعِظَةٌ مُوَصَّلَةٌ، وَ رِسالَةٌ مُحَبَّرَةٌ،
  2. نَمَّقْتَها بِضَلالِكَ، وَ اَمْضَيْتَها بِسُوءِ رَأْيِكَ، وَ كِتابُ امْرِئ لَيْسَ لَهُ بَصَرٌ يَهْديهِ، 
  3. وَ لا قائِدٌ يُرْشِدُهُ، قَدْ دَعاهُ الْهَوى
  4. فَاَجابَهُ، وَ قادَهُ الضَّلالُ فَاتَّبَعَهُ، فَهَجَرَ لاغِطاً، وَ ضَـلَّ خابِطـاً.

متن فارسی

از نامه‌هاى آن حضرت به معـاویه

  1. اما بعد، از جانب تو موعظه نامه اى از جملات بى ربط به هم پیوسته، و نامه اى آراسته براى من آمد،
  2. آن را به گمراهیت مزیّن ساخته، و از زشتى رأیت به سوى من فرستاده اى، نامه شخصى است که او را بصیرتى نمى باشد تا راهنماییش کند، 
  3. و وى را رهبرى نیست تا ارشادش نماید، هواى نفس از او دعوت نموده
  4. و او هم اجابت کرده، گمراهى وى را به جانب خود کشیده و او هم پیروى نموده، پس هذیان بافت و بانگ بیهوده زد،و گمراه شد و به خطا رفت.
قبلی بعدی