(از امام پرسيدند: اگر دُرِ خانة مردى را به رويش بندند، روزى او از كجا خواهد آمد ؟ فرمود) از آن جايى كه مرگ او مى آيد!.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >  هنگامى که لشگرى را به سوى دشمن فرستاد ( نامه شماره 11 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم
برای دسترسی سریع به خطبه مورد نظر، شماره خطبه را وارد کنید
برای دسترسی سریع به حکمت مورد نظر، شماره حکمت را وارد کنید

متن عربی

11.وَ مِنْ وَصِية لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ وَصّى بِها جَيْشاً بَعَثَهُ اِلَى الْعَدُوِّ

  1. فَاِذا نَزَلْتُمْ بِعَدُوٍّ اَوْ نَزَلَ بِكُمْ، فَلْيَكُنْ مَعَسْكَرُكُمْ فى قُبُلِ الاَْشْرافِ، اَوْ سِفاحِ الْجِبالِ، اَوْ اَثْناءِ الاَْنْهارِ، 
  2. كَيْما يَكُونَ لَكُمْ رِدْءًا، وَ دُونَكُمْ مَرَدًّا. 
  3. وَ لْتَكُنْ مُقاتَلَتُكُمْ مِنْ وَجْه واحِد اَوِ اثْنَيْنِ.
  4. وَ اجْعَلُوا لَكُمْ رُقَباءَ فى صَياصِى الْجِبالِ وَ مَناكِبِ الْهِضابِ، لِئَلاّ يَأْتِيَكُمُ الْعَدُوُّ مِنْ مَكانِ مَخافَة اَوْ اَمْن.
  5.  وَ اعْلَمُوا اَنَّ مُقَدِّمَةَ الْقَوْمِ عُيُونُهُمْ، وَ عُيُونَ الْمُقَدِّمَةِ طَلائِعُهُمْ. وَ اِيّاكُمْ وَ التَّفَرُّقَ،
  6.  فَاِذا نَزَلْتُمْ فَانْزِلُوا جَميعاً، وَ اِذَا ارْتَحَلْتُمْ فَارْتَحِلُوا جَميعاً،
  7.  وَ اِذا غَشِيَكُمُ اللَّيْلُ فَاجْعَلُوا الرِّماحَ كِفَّةً، وَ لاتَذُوقُوا النَّوْمَ اِلاّ غِراراً اَوْ مَـضْـمَـضَـةً.

متن فارسی

از وصیت‌هاى آن حضرت به هنگامى که لشگرى را به سوى دشمن فرستاد

  1. چون بر دشمن وارد شدید یا دشمن بر شما وارد شد، باید لشگرگاه شما در محلّى بلند، یا دامنه کوهها، یا بین رودها قرار گیرد، 
  2. تا شما را مدد باشد، و مانعى پیش رویتان براى برگرداندن شرّ دشمن. 
  3. جنگ شما باید از یک طرف یا دو طرف باشد.
  4. و بر قله کوهها و فراز تپّه ها نگهبانانى بگمارید،تا دشمن از نقطه خطر یا محلى که مورد اطمینان شماست به شما حمله نکند.
  5.  بدانید مقدمه لشگر دیده بانان دشمن اند، و دیده بانانْ جاسوسان ارتش اند. از پراکندگى و تفرقه بپرهیزید،
  6.  هرگاه فرود آیید همگان فرود آیید، و زمانى که کوچ کنید همه کوچ نمایید، 
  7. و چون شب فرا رسد نیزه ها را گرداگرد خود نگاه دارید، خوابتان اندک باشد یا همانند مضمضه آب در دهان.
قبلی بعدی