براى هر كسى در مال او دو شريك است: وارث و حوادث.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >   ترجمه ( عبدالمحمد آیتی)  >  وصف اصحاب رسول الله (ص) ( خطبه شماره 55 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم

متن عربی

(55) (و من كلام له ( عليه السلام  )

  1. وَ لَقَدْ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ( صلى الله عليه وآله و سلم )
  2. نَقْتُلُ آبَاءَنَا وَ أَبْنَاءَنَا وَ إِخْوَانَنَا وَ أَعْمَامَنَا
  3. مَا يَزِيدُنَا ذَلِكَ إِلَّا إِيمَاناً وَ تَسْلِيماً
  4. وَ مُضِيّاً عَلَى اللَّقَمِ
  5. وَ صَبْراً عَلَى مَضَضِ الْأَلَمِ
  6. وَ جِدّاً فِي جِهَادِ الْعَدُوِّ
  7. وَ لَقَدْ كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا وَ الْآخَرُ مِنْ عَدُوِّنَا
  8. يَتَصَاوَلَانِ تَصَاوُلَ الْفَحْلَيْنِ يَتَخَالَسَانِ أَنْفُسَهُمَا
  9. أَيُّهُمَا يَسْقِي صَاحِبَهُ كَأْسَ الْمَنُونِ
  10. فَمَرَّةً لَنَا مِنْ عَدُوِّنَا
  11. وَ مَرَّةً لِعَدُوِّنَا مِنَّا
  12. فَلَمَّا رَأَى اللَّهُ صِدْقَنَا أَنْزَلَ بِعَدُوِّنَا الْكَبْتَ
  13. وَ أَنْزَلَ عَلَيْنَا النَّصْرَ
  14. حَتَّى اسْتَقَرَّ الْإِسْلَامُ مُلْقِياً جِرَانَهُ
  15. وَ مُتَبَوِّئاً أَوْطَانَهُ
  16. وَ لَعَمْرِي لَوْ كُنَّا نَأْتِي مَا أَتَيْتُمْ
  17. مَا قَامَ لِلدِّينِ عَمُودٌ
  18. وَ لَا اخْضَرَّ لِلْإِيمَانِ عُودٌ
  19. وَ ايْمُ اللَّهِ لَتَحْتَلِبُنَّهَا دَماً
  20. وَ لَتُتْبِعُنَّهَا نَدَماً

متن فارسی

سخنى از آن حضرت (علیه السلام)

  1. ما با رسول الله (صلى اللّه عليه و آله) بوديم.
  2. پدران و فرزندان و برادران و عموهاى خود را مى كشتيم
  3. و اين جز به ايمان و تسليم ما نمى افزود،
  4. كه بر راه راست بوديم
  5. و بر سوزش آلام شكيبايى مى ورزيديم
  6. و در جهاد با دشمن به جدّ در ايستاده بوديم.
  7. بسا مردى از ما و مردى از دشمنان ما،
  8. مردانه، پنجه در مى افكندند،
  9. تا كداميك ديگرى را شرنگ مرگ چشاند.
  10. گاه ما بوديم كه جام مرگ از دست دشمن مى گرفتيم
  11. و گاه دشمن بود كه جام مرگ از دست ما مى گرفت.
  12. چون خداوند صداقت ما را در پيكار ديد، دشمن ما را خوار و زبون ساخت
  13. و ما را پيروزى داد.
  14. تا اسلام استقرار يافت و از خوف دشمنان آرميد
  15. و در منزلگاههاى خود مأوا گزيد،
  16. به جان خودم سوگند، اگر شيوه و سيرت شما را پيش گرفته بوديم،
  17. حتى ستونى از اين بنا برپا نمى شد
  18. و درخت اسلام را شاخه ترى نمى روييد.
  19. به خدا سوگند، آنچه زين پس مى دوشيد خون خواهد بود
  20. و نصيبى جز پشيمانى نخواهيد برد.
قبلی بعدی