بْخل ننگ و ترس نقصان است . و تهيدستى مرد زيرك را در برهان كُند مى سازد و انسان تهيدست در شهر خويش نيز بيگانه است.
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

خانه  >   ترجمه ( عبدالمحمد آیتی)  >  به عقيل بن ابی طالب ( نامه شماره 36 )

خطبـه ها
نامـــه ها
حکمت ها
غرائب الکلم

متن عربی

(36) (و من كتاب له ( عليه السلام  )) إلى أخيه عقيل ابن أبي طالب في ذكر جيش أنفذه إلى بعض الأعداء و هو جواب كتاب كتبه إليه عقيل

  1. فَسَرَّحْتُ إِلَيْهِ جَيْشاً كَثِيفاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلَمَّا بَلَغَهُ ذَلِكَ شَمَّرَ هَارِباً وَ نَكَصَ نَادِماً فَلَحِقُوهُ بِبَعْضِ الطَّرِيقِ .
  2. وَ قَدْ طَفَّلَتِ الشَّمْسُ لِلْإِيَابِ فَاقْتَتَلُوا شَيْئاً كَلَا .
  3. وَ لَا فَمَا كَانَ إِلَّا كَمَوْقِفِ سَاعَةٍ حَتَّى نَجَا جَرِيضاً بَعْدَ مَا أُخِذَ مِنْهُ بِالْمُخَنَّقِ وَ لَمْ يَبْقَ مِنْهُ غَيْرُ الرَّمَقِ فَلَأْياً بِلَأْيٍ مَا نَجَا
  4. فَدَعْ عَنْكَ قُرَيْشاً وَ تَرْكَاضَهُمْ فِي الضَّلَالِ وَ تَجْوَالَهُمْ فِي الشِّقَاقِ وَ جِمَاحَهُمْ فِي التِّيهِ
  5. فَإِنَّهُمْ قَدْ أَجْمَعُوا عَلَى حَرْبِي كَإِجْمَاعِهِمْ عَلَى حَرْبِ رَسُولِ اللَّهِ (( صلى الله عليه وآله  )) قَبْلِي فَجَزَتْ قُرَيْشاً عَنِّي الْجَوَازِي فَقَدْ قَطَعُوا رَحِمِي وَ سَلَبُونِي سُلْطَانَ ابْنَ أُمِّي
  6. وَ أَمَّا مَا سَأَلْتَ عَنْهُ مِنْ رَأْيِي فِي الْقِتَالِ فَإِنَّ رَأْيِي قِتَالُ الْمُحِلِّينَ حَتَّى أَلْقَى اللَّهَ لَا يَزِيدُنِي كَثْرَةُ النَّاسِ حَوْلِي عِزَّةً وَ لَا تَفَرُّقُهُمْ عَنِّي وَحْشَةً
  7. وَ لَا تَحْسَبَنَّ ابْنَ أَبِيكَ وَ لَوْ أَسْلَمَهُ النَّاسُ مُتَضَرِّعاً مُتَخَشِّعاً وَ لَا مُقِرّاً لِلضَّيْمِ وَاهِناً وَ لَا سَلِسَ الزِّمَامِ لِلْقَائِدِ وَ لَا وَطِي ءَ الظَّهْرِ لِلرَّاكِبِ الْمُقْتَعِدِ
  8. وَ لَكِنَّهُ كَمَا قَالَ أَخُو بَنِي سُلَيْمٍ فَإِنْ تَسْأَلِينِي كَيْفَ أَنْتَ فَإِنَّنِي صَبُورٌ عَلَى رَيْبِ الزَّمَانِ صَلِيبٌ يَعِزُّ عَلَيَّ أَنْ تُرَى بِي كَآبَةٌ فَيَشْمَتَ عَادٍ أَوْ يُسَاءَ حَبِيبُ

متن فارسی

 از نامه آن حضرت (علیه السلام) به برادرش، عقيل بن ابی طالب، در ذکر سپاهی که به جنگ يکی از دشمنانش فرستاده بود. اين نامه در پاسخ نامه عقيل است:

  1. سپاهی گران از مسلمانان به سوی او روانه کردم. چون خبر آن بشنيد، دامن بر کمر زد و بگريخت و پشيمان از کرده خويش بازگرديد. سپاه من در راه به او رسيد.
  2. آفتاب نزديک به غروب بود، با شتاب تمام جنگی کردند
  3. که بيش از ساعتی به دراز نکشيد. و او که سخت به تنگنا افتاده بود و رمقی بيش، از او باقی نمانده بود، با تأسف، رهايی يافت و شتابان روی بتافت.
  4. قريش را به حال خود گذار تا در گمراهی بتازد و در تفرقه و نفاق جولان دهد و در وادی سرگردانی به سرکشی خويش ادامه دهد.
  5. آنان برای نبرد با من همدست شدند، همان گونه که پيش از اين در نبرد با رسول الله (صلی الله عليه و آله) همدست شده بودند. آن خداوندی که کيفر گناهان را می دهد، قريش را کيفر دهد، که پيوند خويشاوندی مرا بريدند و حکومتی را که از آن فرزند مادرم بود، از من بستدند.
  6. پرسيده بودی که در پيکار با اين قوم چه راهی دارم به خدا سوگند با اين مردم پيمان شکن می جنگم تا خدا را ديدار کنم. افزونی پيرامونيان بر عزّتم نيفزايد و پراکنده شدنشان به وحشتم نيفکند
  7. و مپندار که فرزند پدرت، هر چند مردم رهايش کنند، در برابر دشمن تضرع و خشوع کند يا از ناتوانی زير بار ستم رود يا زمام خود به دست ديگری دهد و يا به کس سواری دهد.
  8. بلکه او چنان است که آن شاعر بنی سليم گفته است:
    فان تسألينی کيف انت فاننی            صبور علی ريب الزمان صليب
    يهز علی ان تری بی کآبة             فيشمت عاد اويساء حبيب
    «اگر از من بپرسی که چگونه ای گويم در برابر سختی روزگار شکيبا و پايدارم، بر من دشوار است که اندوهناکم ببينند تا دشمن سرزنش کند و دوست غمگين گردد.»
قبلی بعدی