بزرگ ترين عيب آن كه چيزى را در خوددارى، بر ديگران عيب بشمار!
مرکز جهانی اطلاع رسانی آل البیت

انوارالفصاحة و اسرارالبراعه

ملا نظام الدين علي بن حسن بن نظام الدين گيلاني، از دانشمندان سده يازدهم هجري، شرحي به زبان عربي و در دو جلد بر نهج البلاغه نوشته است که شرحي متوسط است. برخي کارشناسان معتقدند که اين شرح کوتاه شده شرح ابن ميثم است، ولي شارح در مقدمه گفته است که براي نگارش شرحش، شرح هاي ابن ميثم و ابن ابي الحديد و جز آن را بررسي کرده و به ويژه از خود کتاب نهج البلاغه بهره جسته است؛ زيرا پاره اي از آن، پاره اي ديگر را روشن مي نمايد. تأليف جزء نخست شرح در سال 1034 ق به پايان رسيده است. نسخه هايي چند از اين شرح در دست است، ولي تاکنون به چاپ نرسيده است.[1].
1.نسخه هاي آن در فهرست نسخه هاي خطي کتابخانه مرکزي دانشگاه تهران، ج 2، ص 4 - 6، گزارش شده است.